مرجع صالح رسیدگی به اعاده دادرسی در دیوان عدالت اداری – قاسم نجفی بابادی

 

اعاده دادرسی نهادی است که استثناء بر اصل اعتبار امر مختوم می باشد و طریقی برای شکایت از احکام است؛ اما ضوابط دقیقی برای اعاده دادرسی در نظر گرفته شده تا فقط در صورت ضرورت و نبودن طریق دیگری برای شکایت از آن استفاده شود. در قانون دیوان عدالت اداری نیز نهاد اعاده دادرسی که از نهادهای آیین دادرسی است، به صورت محدود پذیرفته شده است. در صورتی که یکی از طرفین دعوا بعد از صدور رأی مدارک جدیدی تحصیل نماید که مؤثر در رأی باشد می‌تواند با ارائه مدارک جدید از شعبه صادرکننده رأی تقاضای اعاده دادرسی نماید.

 

برای دیدن متن کامل مقاله همه چیز درمورد اعاده دادرسی در دیوان عدالت اداری اینجا کلیک نمایید

 

شرایط اعاده دادرسی

تقاضای اعاده دادرسی مستلزم رعایت شرایطی است که قانون‌گذار در نظر گرفته است که عبارتند از:

۱. تقدیم دادخواست: مطابق ماده ۱۰۰ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری، «دادخواست اعاده دادرسی با رعایت مواد مربوط به دادخواست، مندرج در این قانون با ذکر جهتی که موجب اعاده دادرسی شده است به شعبه صادرکننده رأی تقدیم می‌شود.»

۲. پرداخت هزینه دادرسی: براساس ماده ۱۰۱ قانون فوق، «هزینه دادخواست اعاده دادرسی برابر هزینه تقدیم دادخواست به شعب تجدیدنظر دیوان است.»

۳. ارائه مدارک و مستندات لازم: طرح درخواست اعاده دادرسی بدون مدرک پذیرفته نیست و متقاضی باید ادله اثباتی خود را ارائه نماید.

۴. رعایت فرجه قانونی در طرح تقاضا: تقدیم دادخواست اعاده دادرسی باید در فرجه قانونی صورت گیرد و قانون‌گذار در ماده ۹۹ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مهلت بیست روز را در این خصوص در نظر گرفته است.

 

مرجع صالح رسیدگی به اعاده دادرسی

مطابق ماده ۱۰۲ قانون تشکیلات و آن دادرسی دیوان عدالت اداری مرجع صالح برای رسیدگی به اعاده دادرسی، شعبه صادر کننده حکم قطعی می باشد. اگر حکم مورد اعتراض از شعب بدوی صادر و قطعی شده باشد در این صورت، همان شعبه بدوی به درخواست اعاده دادرسی رسیدگی خواهد کرد. اما اگر رأی از شعبه تجدیدنظر صادر شده باشد، در این صورت، شعبه تجدید نظر به درخواست اعاده دادرسی رسیدگی خواهد نمود؛ همچنین اگر شعبه تجدیدنظر رای صادر شده از شعبه بدوی را عینا تاد کرده باشد، در این صورت نیز شعبه تجدید نظر به درخواست اعاده دادرسی رسیدگی خواهد کرد. یک نکته دیگر: اعاده دادرسی صرفًا در خصوص «حکم» می باشد. بنابراین، اگر رای صادره از نوع «قرار» بوده باشد قابلیت پذیرش اعاده دادرسی را ندارد. تفاوت حکم و قرار: اگر رای بدون ورود در ماهیت صادر شده باشد اصطلاحا، قرار نام دارد. اما اگر رای با ورود در ماهیت صادر شده باشد اصطلاحا حکم گفته می شود. در اغلب موارد، در دادنامه صادره، حکم یا قرار بودن رای صادره مشخص و بیان می گردد. لیکن اگر مشخص نشده باشد باید برمبنای آنچه در خصوص حکم و قرار گفته شد، آن را مشخص نمود. اگر متقاضی اعاده دادرسی توقف اجرای حکم مورد اعاده دادرسی را نیز درخواست نموده باشد، شعبه رسیدگی کننده، ضمن صدور قرار قبولی اعاده دادرسی، در خصوص موضوع درخواست توقف اجرای حکم نیز اتخاذ تصمیم خواهد کرد. البته بدیهی است چنانچه اعاده دادرسی مورد پذیرش قرار نگیرد، تقاضای توقف اجرای حکم نیز موضوعیت نخواهد داشت در صورتی که رای صادر شده در پرونده اعاده دادرسی، از شعب بدوی صادر شده باشد مطابق ماده ۶۵ قانون تشکیلات و آن دادرسی دیوان عدالت اداری، ظرف ۲۰ روز ازتاریخ ابلاغ، قابل اعتراض خواهد بود اما اگر مرجع رسیدگی به اعاده دادرسی شعبه تجدیدنظر باشد، حکم صادره قابل تجدید خواهی نخواهد بود مگر از طریق اعمال ماده ۷۴ و ۷۵ قانون تشکیلات و آن دادرسی دیوان عدالت اداری و اعلام اشتباه از جانب قضات صادر کننده رای و نیز از طریق اعمال ماده ۷۹ از جانب رئیس دیوان، و یا رئیس قوه قضاه به دلیل اعلام خلاف بین قانون یا شرع بودن رای صادره

 

اشخاصی که حق درخواست اعاده دادرسی دارند

در اعاده دادرسی غیر از طرفین دعوا شخص دیگری به هیچ عنوان نمی تواند داخل در دعوا شود.

 

 

این مقاله بر گرفته از کتب و سایت های مختلف حقوقی می باشد.

 

کلینیک حقوقی استیناف گر با سال ها تجربه در خصوص مسائل مختلف حقوقی آماده ارائه هرگونه مشاوره رایگان به شما هم میهنان عزیز می باشد.

 

 

راه های ارتباطی ما برای انجام مشاوره رایگان:

وب سایت:   http://estinafgar.ir/

تلگرام:   https://t.me/estinafgar

اینستاگرام :  http://www.thepictaram.club/instagram/estinafgar

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *